خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۳۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من سرخوش و تو دلخوش غم بی‌دل و بی‌سر بهدل می‌ده و بر می‌خور از دلبر و دل بر به
۲
عالم همه چون دریا تن چون صدف جویاجان وصف گهر گویا زین‌ها همه گوهر به
۳
صورت مثل چادر جان رفته به چادر دربی‌صورت و بی‌پیکر وز هر چه مصور به
۴
تو پرده تن دیدی از سینه بنشنیدیآن زخمه که دل می‌زد کان پرده دیگر به
صفحهٔ ۱ از ۲