خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۳۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این چه باد صرصر است از آسمان پویان شدهصد هزاران کشتی از وی مست و سرگردان شده
۲
مخلص کشتی ز باد و غرقه کشتی ز بادهم بدو زنده شده‌ست و هم بدو بی‌جان شده
۳
باد اندر امر یزدان چون نفس در امر توز امر تو دشنام گشته وز تو مدحت خوان شده
۴
بادها را مختلف از مروحه تقدیر داناز صبا معمور عالم با وبا ویران شده
صفحهٔ ۱ از ۴