خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۳۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای از تو من برسته ای هم توام بخوردههم در تو می‌گدازم چون از توام فسرده
۲
گه در کفم فشاری گه زیر پا به هر غمزیرا که می‌نگردد انگور نافشرده
۳
چون نور آفتابی بر خاک ما فکندیو آن گاه اندک اندک باز آن طرف ببرده
۴
از روزن تن خود چون نور بازگردیمدر قرص آفتابی پاک از گناه و خرده
صفحهٔ ۱ از ۲