خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۴۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
که بوده است تو را دوش یار و همخوابهکه از خوی تو پر از مشک گشت گرمابه
۲
چو شانه سنگ ز عشق تو شاخ شاخ شده‌ستپریت خوانده به حمام و کرده‌ات لابه
۳
چو شانه زلف تو را دید شد هر انگشتشدلیل و آلت تهلیل همچو سبابه
۴
ز نور روی تو پر گشت خلوت حمامکه جمله قبه زجاجی شده‌ست چون تابه
صفحهٔ ۱ از ۲