خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۴۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مقام خلوت و یار و سماع و تو خفتهکه شرم بادت از آن زلف‌های آشفته
۲
از این سپس منم و شب روی و حلقه یارشب دراز و تب و رازهای ناگفته
۳
برون پرده درند آن بتان و سوزانندکه لطف‌های بتان در شب است بنهفته
۴
به خواب کن همه را طاق شو از این جفتانبه سوی طاق و رواقش مرو به شب جفته
صفحهٔ ۱ از ۲