خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۴۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یک ساعت ار دو قبلکی از عقل و جان برخاستیاین عقل ما آدم بدی این نفس ما حَوّاستی
۲
ور آدم از ایوان دل درنامدی در آب و گلتدریس با تقدیس او بالاتر از اسماستی
۳
ور لانسلم گوی ظن اسلمت گفتی چون خلیلنفس چو سایه سرنگون خورشید سربالاستی
۴
ور هستی تن لا شدی این نفس سربالا شدیبعد از تمامی لا شدن در وحدت الاستی
صفحهٔ ۱ از ۳