خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۴۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بویی ز گردون می‌رسد با پرسش و دلدارییاز دام تن وا می‌رهد هر خسته دل اشکاریی
۲
هر مرغ صدپر می‌شود سوی ثریا می‌پردهر کوه و لنگر زین صلا دارد دگر رهواریی
۳
مرغان ابراهیم بین با پاره پاره گشتگیاجزای هر تن سوی سر برداشته طیاریی
۴
ای جزو چون بر می‌پری چون بی‌پری و بی‌سریگفتا شکفته می‌شوم اندر نسیم یاریی
صفحهٔ ۱ از ۳