خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۱۰۴ - در ذم می
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خرد را عجب آید از این نبیدوز آنکو به نبیدش دل آرمید
۲
می از تن بزداید توان و هوشفراوان ضرر است اندرین نبید
۳
در آغاز، عروسی بود نکوبه فرجام، عجوزی شود پلید
۴
خدایی که به خیر آفرید خلقشرانگیزتر از می نیافرید
صفحهٔ ۱ از ۲