خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۱۴۷ - صفت هلال و اسب
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون غرهٔ افق ز شفق شد شقیق رنگبر شاه روم تاختن آورد شاه زنگ
۲
شب را ز روی، پرده برافتاد و رخ نهفتحور سپیدچهر، ز دیو سیاه‌رنگ
۳
خورشید رخ نهفت و برآمد هلال عیدخمیده‌سر چو ابروی مه‌طلعتان شنگ
۴
چون تازه بادرنگی سر زده ز شاخوز برگ گشته پنهان نیمی ز بادرنگ
صفحهٔ ۱ از ۳