خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۵۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر زهر است اگر شکر چه شیرین است بی‌خویشیکله جویی نیابی سر چه شیرین است بی‌خویشی
۲
چو افتادی تو در دامش چو خوردی باده جامشبرون آیی نیابی در چه شیرین است بی‌خویشی
۳
مترس آخر نه مردی تو بجنب آخر نمردی توبده آن زر به سیمین بر چه شیرین است بی‌خویشی
۴
چرا تو سرد و برف آیی فنا شو تا شگرف آییغم هستی تو کمتر خور چه شیرین است بی‌خویشی
صفحهٔ ۱ از ۳