خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۵۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
افتاد دل و جانم در فتنه طراریسنگینک جنگینک سر بسته چو بیماری
۲
آید سوی بی‌خوابی خواهد ز درش آبیآب چه که می‌خواهد تا درفکند ناری
۳
گوید که به اجرت ده این خانه مرا چندیهین تا چه کنی سازم از آتشش انباری
۴
گه گوید این عرصه کاین خانه برآوردیبوده‌ست از آن من تو دانی و دیواری
صفحهٔ ۱ از ۴