خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۵۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر روی بگردانی تو پشت قوی داریکان روی چو خورشیدت صد گون کندت یاری
۲
من بی‌رخ چون ماهت گر روی به ماه آرممه بی‌تو ز من گیرد صد دوری و بیزاری
۳
جان بی‌تو یتیم آمد مه بی‌تو دو نیم آمدگلزار جفا گردد چون تخم جفا کاری
۴
چون سرکشی آغازی یا اسب جفا تازیدست کی رسد در تو گر پای نیفشاری
صفحهٔ ۱ از ۴