خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گریهٔ مستانه می‌سازم شرابِ تلخ رامی‌کنم چون ابر مروارید آبِ تلخ را
۲
زاهدانِ طفل‌مشرب، اُمتِ شیرینی‌اندمی‌کنم در کار مستان این شرابِ تلخ را
۳
عاشقِ حیران چه می‌داند عِتاب و لطف چیست؟می‌خورد چون آبِ شیرین ریگ آبِ تلخ را
۴
بادهٔ روشن علاجِ ظلمتِ غم می‌کندمی‌شکافد تیغ برق از هم سحابِ تلخ را
صفحهٔ ۱ از ۲