خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد رانیست حاجت حک و اصلاحی خطِ استاد را
۲
نیست ممکن یک نظر خود را تواند سیر دیدگر کند آیینه شیرین تیشهٔ فرهاد را
۳
طوقِ منّت، گردنِ فرمانبران را لایق استترکِ احسان است احسان مردمِ آزاد را
۴
شاد باشید ای نوآموزان که روی سختِ منتوبه داد از سخت‌رویی سیلیِ استاد را
صفحهٔ ۱ از ۳