خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از شکستِ ماست گردش، چرخِ بی‌بنیاد رانیست غیر از دانه آب این آسیای باد را
۲
آب شد پیکانِ او تا از دلِ گرمم گذشتمی‌گدازد نامهٔ من خامهٔ فولاد را
۳
طوقِ قمری سروِ بستان را کمندِ وحدت استنیست از زنجیر پروا مردمِ آزاد را
۴
می کند هر کس که بر عمرِ سبکرو اعتمادمی‌گذارد بر سرِ ریگِ روان بنیاد را
صفحهٔ ۱ از ۳