خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشمِ حیران ساخت رویش خطِ مُشک‌اندود راآه ازین آتش که در زنجیر دارد دود را
۲
غمزهٔ او می‌کند بیداد در ایامِ خطزهر باشد بیشتر زنبورِ خاک‌آلود را
۳
خالِ او در پردهٔ خط همچنان دل می‌برداز اثر، شب نیست مانع اخترِ مسعود را
۴
با کمندِ زلفِ پرچین، حسنِ مغرورِ ایاززود می‌آرد فرود از سرکشی محمود را
صفحهٔ ۱ از ۳