خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل چِسان پیچد عنانِ آهِ دردآلود را؟زآتشِ سوزان عنانداری نیاید دود را
۲
تشنگی در خواب ممکن نیست کم گردد ز آبنیست سیرابی ز خون آن چشمِ خواب‌آلود را
۳
از نصیحت خشکیِ سودا نگردد بر‌طرفبرنیارد آتشِ سوزان ز خامی عود را
۴
مردمِ کم‌مایه را اسراف برقِ خرمن استحفظ کن از پوچ‌گویی‌ها دَمِ معدود را
صفحهٔ ۱ از ۲