خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست حاجت دیده‌بان حسنِ عتاب‌آلود رادور باش از خود بود حسن حجاب‌آلود را
۲
پشت این تیغِ سیه‌تاب است از دم تیزترکیست بیند خیره آن مژگانِ خواب‌آلود را
۳
نوشِ خالص را بوَد در چاشنی آماده نیشلذتِ دیگر بود لطفِ عتاب‌آلود را
۴
در مذاقش شیشهٔ خشک است آبِ زندگیهر که بوسیده است لب‌های شراب‌آلود را
صفحهٔ ۱ از ۳