خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نالهٔ من می‌زند ناخن به دل ناهید راگریهٔ من تازه رو دارد گلِ خورشید را
۲
خطِ آزادی است از اهلِ طمع، بی حاصلیعقدهٔ پیوند در دل نیست سرو و بید را
۳
نامِ شاهان از اثر در دور می‌باشد مدامجام می دارد بلند، آوازهٔ جمشید را
۴
کوکبِ اقبال و دولت شوخ‌چشم افتاده استمشرقِ دیگر بود هر صبحدم خورشید را
صفحهٔ ۱ از ۲