خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق کو تا گرم سازد این دلِ رنجور رادر حریمِ سینه افروزد چراغِ طور را
۲
حیرتی دارم که با این نشأه سرشارِ عشقدار چون بر دوشِ خود دارد سرِ منصور را
۳
چند از هر کوکبی نیشی به چشمِ من خورد؟وقت شد کآتش زنم این خانهٔ زنبور را
۴
ای مسیحا از علاجم دست کوته‌کن که نیستصندلی از لای خُم بهتر سَرِ مخمور را
صفحهٔ ۱ از ۲