خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوب دارد زاهدِ شیاد، داروگیر رادامِ دردانه است پنهان سبحهٔ تزویر را
۲
در نشاط و خرمی، غافل نمی‌جوید سببزعفران حاجت نباشد خندهٔ تصویر را
۳
نفسِ قابل را دمِ گرمی به اصلاح آوردراست سازد گوشهٔ چشمی به یکدم تیر را
۴
لال خواهی خصم را، گردآوری کُن خویش راکاین سپر دندانه می‌سازد دمِ شمشیر را
صفحهٔ ۱ از ۲