خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چرب‌نرمی می‌کند کوته‌زبان شمشیر راسخت‌رویی می‌شود سنگِ فِسان شمشیر را
۲
سینه‌صافان بی‌خبر از رازِ عالم نیستندهست در پردازِ جوهرها نهان شمشیر را
۳
سیل در معموره‌ها دادِ خرابی می‌دهدصید فربه می‌کند مطلق عنان شمشیر را
۴
ترکِ خونریزی نکرد آن غمزه در ایامِ خطکی شود پیچیده از جوهر، زبان شمشیر را
صفحهٔ ۱ از ۵