خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شد غرورِ حسن از خط بیش آن طناز رابوی این ریحان گران‌تر کرد خوابِ ناز را
۲
انتظارِ صید دارد زاهدان را گوشه‌گیرنیست از سیری، ز دنیا چشم‌بستن باز را
۳
در هوای رستگاری نیست بال‌افشانیممی‌کنم از بال بیرون قوّتِ پرواز را
۴
آنچنان کز برگِ گل گردید رسوا بوی گلپردهٔ بسیارِ من بی‌پرده کرد این راز را
صفحهٔ ۱ از ۲