خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نعل در آتش گدازد، روی گرمت بوس رازخمیِ دندان کند لعلت لبِ افسوس را
۲
ناله و افغانِ من از لنگرِ تمکینِ اوستبت ز خاموشی به فریاد آورد ناقوس را
۳
خط چنین گر تنگ سازد بر دهانش جای بوسمی‌کند گنجینهٔ گوهر کفِ افسوس را
۴
گردشِ نُه آسمان از آهِ آتشبارِ ماستشمع می‌آرد به چرخ از دودِ خود فانوس را
صفحهٔ ۱ از ۲