خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ننگِ کفرِ من به فریاد آورد ناقوس رامی‌کِشد ایمانِ من در خون، لبِ افسوس را
۲
از هوایِ نفسِ ظلمانی است سِیر و دورِ خلقدود می‌آرد به جنبش صورتِ فانوس را
۳
عیبِ خود دیدن مرا ز اهلِ هنر ممتاز کردمنفعت از پا زیاد از پر بود طاوس را
۴
خوفِ ما ز اعمالِ ناشایستِ خود باشد که نیستنامهٔ قتلی به جز مکتوبِ خود، جاسوس را
صفحهٔ ۱ از ۲