خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس راپیشِ زُهّاد افکنم این خرقهٔ سالوس را
۲
هیچ کس از رشتهٔ کارم سری بیرون نبردنبضِ من بندِ زبان گردید جالینوس را
۳
از خودآرایان نمی‌باید بصیرت چشم‌داشتعیب پیشِ پا نیاید در نظر طاوس را
۴
حرف دعوی در میانِ باطلان دارد رواجهست در بتخانه گلبانگِ دگر ناقوس را
صفحهٔ ۱ از ۳