خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟یا رب انصافی بده آن خطِ بازیگوش را
۲
کارِ من با سرو‌بالایی است کز بس سرکشیمی‌شمارد حلقهٔ بیرونِ در، آغوش را
۳
از جهانِ بی‌خودی پایِ تزلزل کوته استنیست پروای قیامت عاشقِ مدهوش را
۴
زیرِ گردونِ سبک‌جولان چه عاجز مانده‌ای؟می‌توان برداشتن از جوشی این سرپوش را
صفحهٔ ۱ از ۲