خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق رابس بود پیمانهٔ من تا قیامت خلق را
۲
کلکِ گوهربارِ من دادِ سخاوت می‌دهدباش‌گو در آستین دستِ سخاوت خلق را
۳
می‌کند ایجاد، گفتارِ بلند اقبال منگر نباشد رحم و انصاف و مروت خلق را
۴
گر حریفِ چرخِ کم فرصت نگردم، می‌کنممهربان از راهِ گفت و گو به فرصت خلق را
صفحهٔ ۱ از ۳