خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با زمین‌گیری به منزل می‌رسانم خلق رادر بیابانِ طلب سنگِ نشانم خلق را
۲
سینهٔ بی کینه‌ای دارم که چون زنبورِ شهدمی‌شود شیرین دهان از کسرِ شأنم خلق را
۳
می‌کنند از من تهی پهلو چو تیغِ آبدارگر‌چه از طبعِ روان، آبِ روانم خلق را
۴
این گرانجانان سزاوارِ سبکباری نیندورنه از یک ناله از خود می‌رهانم خلق را
صفحهٔ ۱ از ۲