خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق راطفل مشرب می کند دیوانه من خلق را
۲
موجه دریای تحقیق است مد خامه اممست وحدت می کند میخانه من خلق را
۳
از پریزادان معنی نیست خالی کلبه امداغ دارد گوشه ویرانه من خلق را
۴
گرچه از افسانه گردد گرم، چشم مردمانخواب سوزد گرمی افسانه من خلق را
صفحهٔ ۱ از ۳