خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ رادر کف طفلان دهد پرواز شاهین سنگ را
۲
می توان دل را به آهی کرد از غم ها سبکیک فلاخن می کند آواره چندین سنگ را
۳
بر گرانخوابان غفلت مهربان است آسمانکز فروغ لعل باشد شمع بالین سنگ را
۴
از خیال یار، دل شد کعبه حاجت مرانقش شیرین در نظرها ساخت شیرین سنگ را
صفحهٔ ۱ از ۴