خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟شهپر سیمرغ می‌گردد مگس‌ران زال را
۲
با تهی چشمان چه سازد نعمتِ روی زمین؟سیری از خرمن نباشد دیدهٔ غربال را
۳
می‌توانی در دو عالم نوبتِ شاهی زدنصرف در تسخیرِ دل‌ها گر کنی اقبال را
۴
گفتگوی خامشان را ترجمان در کار نیستلال می‌فهمد به آسانی زبانِ لال را
صفحهٔ ۱ از ۳