خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم راآتشِ نمرود گلزارست ابراهیم را
۲
در دلِ دریا به ساحل می‌تواند پشت دادهر که گیرد وقتِ طوفان دامنِ تسلیم را
۳
گر کُنی دل را چو سرو آزاد از فکرِ بهشتزیرِ پای خویش بینی کوثر و تَسنیم را
۴
کشتی طوفانی از ساحل ندارد شکوه‌اینیست دلگیری ز مُلکِ فقر ابراهیم را
صفحهٔ ۱ از ۲