خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مراآهوان از چشم نگذارند صیاد مرا
۲
گر‌چه من چون غنچه دارم مُهر خاموشی به لبنَکهتِ گل می‌کند تفسیر، فریاد مرا
۳
کارها را کارفرما آب و رنگی می‌دهدور‌نه جوی شیر زنّاری است فرهاد مرا
۴
صیدِ لاغر‌دام با خود دارد از پهلوی خویشحاجتِ دام و کمندی نیست صیاد مرا
صفحهٔ ۱ از ۲