خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مراخاکساری در حصار عافیت دارد مرا
۲
تا چه بدمستی ز من سرزد که دوُرِ روزگاردر کشاکش از خمار عافیت دارد مرا
۳
آسمان گر از خزانِ درد پامالم کندبهْ که سرسبز از بهار عافیت دارد مرا
۴
تا سبو بر دوش دارم از خمار آسوده‌اممِی‌کِشی در زیر بار عافیت دارد مرا
صفحهٔ ۱ از ۲