خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خواب وقتِ فیض در محراب می‌گیرد مراچون سگان در صبح دامِ خواب می‌گیرد مرا
۲
در مسبب گر‌چه از اسباب رو آورده‌امدل همان از عالم‌ِ اسباب می‌گیرد مرا
۳
با حواسِ جمع، خود را جمع‌کردن مشکل استدل درین منزل به چندین باب می‌گیرد مرا
۴
نفسِ ظلمانی به ظلمت بس که عادت کرده استدل چو دزدان از شبِ مهتاب می‌گیرد مرا
صفحهٔ ۱ از ۲