خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مراروشن این غمخانه از سوزِ نهانی شد مرا
۲
در بلندی، عمر من چون شمع کوتاهی نداشتزندگانی کوته از آتش‌زبانی شد مرا
۳
چون درِ دوزخ ز چشمِ باز بودم در عذابچشم‌پوشیدن، بهشتِ جاودانی شد مرا
۴
تا شدم خاموش چون ماهی، محیطِ پر خطرمهدِ آسایش ز فیضِ بی‌زبانی شد مرا
صفحهٔ ۱ از ۴