خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرااین زره تا چند در زیر قبا باشد مرا
۲
در جهانِ پاکبازی فقر هم دام بلاستمهره در ششدر ز نقشِ بوریا باشد مرا
۳
فکرِ آب و دانه در کنجِ قفس بی حاصل استزیرِ چرخ، اندیشهٔ روزی چرا باشد مرا
۴
تا ننوشانم، نگردد در مذاقم خوشگواردر قدح چون خضر اگر آبِ بقا باشد مرا
صفحهٔ ۱ از ۳