خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟خونِ‌دل چندان نمی‌یابم که بس باشد مرا
۲
مدِ آهم، سرکشی با خویشتن آورده‌امنیستم آتش که رعنایی ز خس باشد مرا
۳
از دلِ صد پاره، گر صد سال در این خاکدانزنده مانم، پاره‌ای هر سال بس باشد مرا
۴
تا نیاساید نفس از رفتن و باز‌آمدنرفتن و باز آمدن در هر نفس باشد مرا
صفحهٔ ۱ از ۳