خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بلبلِ خوش نغمه‌ام، با گل سخن باشد مراسرمهٔ خاموشی از زاغ و زغن باشد مرا
۲
از نوای خویش چون بلبل شود روشن دلمشعلهٔ آواز، شمعِ انجمن باشد مرا
۳
نیست با آیینه رویِ حرف من چون طوطیانهر کجا باشم، سخن با خویشتن باشد مرا
۴
صحبتِ من گرم با خونابه‌نوشان می‌شودچون سهیل این شوخ‌چشمی در یمن باشد مرا
صفحهٔ ۱ از ۴