خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پرده‌دار و حاجب و دربان نمی‌باشد مراخانه چون آیینه بی‌مهمان نمی‌باشد مرا
۲
دُرد و صافِ عالمِ امکان ز یک سرچشمه استشکوه‌ای از ساقیِ دوران نمی‌باشد مرا
۳
کعبه و بتخانه یکسان است پیشِ چشمِ منسنگِ کم در پلهٔ میزان نمی‌باشد مرا
۴
در خراباتِ تجرّد می‌کنم چون عشق سِیرخانه در معمورهٔ امکان نمی‌باشد مرا
صفحهٔ ۱ از ۳