خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۶۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون بسته کنی راهی آخر بشنو آهیاز بهر خدا بشنو فریاد و علی اللهی
۲
در روح نظر کردم بی‌رنگ چو آبی بودناگاه پدید آمد در آب چنان ماهی
۳
آن آب به جوش آمد هستی به خروش آمدتا واشد و دریا شد این عالم چون چاهی
۴
دیدم که فراز آمد دریا و بشد قطرهمن قطره و او قطره گشتیم چو همراهی
صفحهٔ ۱ از ۳