خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۶۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جانا تو بگو رمزی از آتش همراهیمن دم نزنم زیرا دم می‌نزند ماهی
۲
بر خیمهٔ این گردون تو دوش قنق بودیمه سجده همی‌کردت ای ایبک خرگاهی
۳
خورشید ز تو گشته صاحب‌کُله گردونوز بخشش تو دیده این ماه سما ماهی
۴
کی هر دو یکی گردد تو آتش و من روغنوین قسمت چون آمد؟ تو یوسف و من چاهی!
صفحهٔ ۱ از ۲