خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مراخیزد از بلبل فغان چون در چمن بیند مرا
۲
مصرعِ برجستهٔ آهم چنین کاستاده‌امآب گردد شمع اگر در انجمن بیند مرا
۳
چرخِ عاجِز‌کُش که چون شمع آتشم در جان زده استچشم دارم بر مزارِ خویشتن بیند مرا!
۴
منتِ شمعِ تجلّی می‌نهد بر بختِ منکرمِ شب‌تابی فلک چون در لگن بیند مرا
صفحهٔ ۱ از ۳