خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زلف را نبود سرانجامی که می‌باید مراخط مگر سامان دهد دامی که می‌باید مرا
۲
کم مبادا سایهٔ عشق از سرم، کز درد و داغمی‌رساند پخته و خامی که می‌باید مرا
۳
برنمی‌دارد به رغم من نظر از خاکِ راهمی‌فشاند بر زمین جامی که می‌باید مرا
۴
از غلط بخشی کند در کارِ اربابِ هوسآن لبِ خوش حرف، دشنامی که می‌باید مرا
صفحهٔ ۱ از ۳