خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شد گرفتاری فزون در روزگار خط مراخاک دامنگیر شد آخر غبار خط مرا
۲
خط آزادی طمع زان خط مشکین داشتمابجد مشق جنون شد نوبهار خط مرا
۳
گوهر شهوار را گرد یتیمی کیمیاستنیست بر خاطر غبار از رهگذار خط مرا
۴
آنچنان کز سرمه گیرد روشنایی دیده هامی شود آیینه روشن از غبار خط مرا
صفحهٔ ۱ از ۳