خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از بهار افزود شور عشق چون بلبل مراخامه مشق جنون گردید چوب گل مرا
۲
صحبت طفلان بود دیوانه را باغ و بهاردامن پر سنگ باشد دامن پر گل مرا
۳
با پریشان خاطری از وسعت مشرب خوشمچشمه ها پنهان بود در موجه سنبل مرا
۴
می شوند از زودرفتن ها، گرانان خوشگوارنیست از سیل بهاران شکوه ای چون پل مرا
صفحهٔ ۱ از ۲