خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم بر خورشید تابان نیست ویران مراکرم شب تابی برافروزد شبستان مرا
۲
در زمین پاک من ریگ روان حرص نیستتازه می سازد رگ تاکی گلستان مرا
۳
حیرت دیدار، قفل خانه چشم من استنیست امید گشایش چشم حیران مرا
۴
زیر بار منت ابر بهاران نیستمزهره شیران دهد آب نیستان مرا
صفحهٔ ۱ از ۳