خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جلوهٔ برقی است در میخانه هشیاری مرااز پی تغییرِ بالین است بیداری مرا
۲
چون فَلاخَن کز وصالِ سنگ دست‌افشان شودمی‌دهد رطلِ گران از غم سبکباری مرا
۳
تا نیابم در سخن میدان، نمی‌آیم به حرفهمچو طوطی لوحِ تعلیم است همواری مرا
۴
نیست چون ریگ، روانم در سفر واماندگیراحتِ منزل بود از نرم‌رفتاری مرا
صفحهٔ ۱ از ۳