خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جامه آزادگی چالاک باشد سرو راجیب و دامن فارغ از خاشاک باشد سرو را
۲
رخت زنگاری بهار بی خزان دیگرستدل چو از زنگ کدورت پاک باشد سرو را
۳
بی بری دارالامان مردم آزاده استکی دل از بی حاصلی غمناک باشد سرو را؟
۴
می توان بر سرکشان غالب شد از آزادگیآب با آن منزلت در خاک باشد سرو را
صفحهٔ ۱ از ۴